gedichtje

Als ik eens broos en zwak zal zijn
En niet meer slapen kan van pijn,
Doe dan wat nodig is, want och,
Die laatste slag verliest men toch...
Ik weet dat het je droef zal maken,
Dwing tóch jezelf niet te verzaken:
Dán, meer dan and're dag

Blijkt wat je liefde écht vermag.
Wij hadden't jaren lang zo goed;
Dat geeft ons ook die laatste moed.
Jij wilt toch ook niet dat ik lijd?
Laat mij dus gaan te rechter tijd
En breng mij waar men hulp mij biedt.
Eén bede slechts: verlaat mij niet!
Houd mij zacht pratend tegen j'aan
Totdat mijn ogen breken gaan.
Je weet, al is het later pas,
Dat dit heus voor mijn bestwil was.
Al gaf mijn staart zijn laatste groet,
Ik lijd niet meer en dat is goed.
Treur niet omdat het lot bewerkt.
Dat jij, juist jij, mijn tijd beperkt
Wij waren toch elkaar zo na!
Laat dat je troost zijn als ik ga.

Ons manneke is heen gegaan.
Wat een verdriet...wat een leegte.
Hij is 13 jaar geworden
en toch kunnen we het niet aan.
Hij was altijd om ons heen.
Gaf ons liefde en was trouw.
Altijd waren we samen, en nu
voelen we ons zo alleen.
Ons manneke was op, hij kon niet meer,
dus kwam de arts bij ons thuis.
Hij sloot de ogen in m'n armen,
heel vredig...maar oh wat doet het zeer.