Ons manneke is heen gegaan.
Wat een verdriet...wat een leegte.
Hij is 13 jaar geworden
en toch kunnen we het niet aan.
Hij was altijd om ons heen.
Gaf ons liefde en was trouw.
Altijd waren we samen, en nu
voelen we ons zo alleen.
Ons manneke was op, hij kon niet meer,
dus kwam de arts bij ons thuis.
Hij sloot de ogen in m'n armen,
heel vredig...maar oh wat doet het zeer.

09-01-1992
20-01-2005

Wando van Juttersburch

Als ik straks oud ben, ziek en zwak, en pijn verjaagt de slaap,
als onrust neemt van mij bezit,
doe dan wat onvermijdelijk is,
en laat me gaan.....
de laatste goede daad.
Beslis voor mij en wees niet laf.
Past eigenliefde bij de vriendschap die ik gaf,

of uitstel.... tot het beter past bij een verloren strijd?
Ik ben niet bang tijdens die laatste gang.
Jij loopt niet weg: je kijkt me aan,
je noemt me bij mijn liefste naam en houdt me stevig vast.
Vandaag voor het laatst groet ik je met mijn hondenstaart.....
wat jij liet doen, deed je voor mij: je hebt me nog meer pijn bespaard,

voor zinloos lijden mij bewaard.  Nee, ....huil nu niet.
Een wijs besluit dat werd gegrond op een oud en uniek verbond:
jij bent mijn baas en ik jouw hond.