Yukon met haar jonge nichtje Ziva mee naar de show. Yukon is de jongste van mijn twee zwarte korthaar chow chow teven. Zelf heeft zij ook drie keer op een show gelopen: 2 keer op de clubmatch van de KC GNON en een keer op de Martini Dog Show in Groningen. Daar heeft zij, net als eerder haar moeder Samurai die ook bij ons woont, prima beoordelingen gekregen voor exterieur, juiste en vlotte wijze van lopen, en karakter. En aangezien zowel zij als haar moeder huishond zijn, en die taak op voortreffelijke wijze vervullen, hoefden ze van mij niet meer naar een show. Ze zijn immers voor mij beter dan welke kampioen ook.Maar eind oktober van dit jaar zou een 10 maanden oud nichtje van Yukon, de blauwe korthaar chow chow teef Ziva-Yula, naar haar eerste grote hondententoonstelling in Utrecht gaan. Ziva is de jongste teef in de roedel van een chow chow kennel, en voordat zij aan de fokkerij deel kan nemen, moet zij o.a. ook een paar keer op een tentoonstelling door een keurmeester goedgekeurd worden om aan te tonen dat zij voldoet aan de rasstandaard. Ik zou als bezoeker meegaan met de baas van Ziva naar Utrecht, en besloot om Yukon ook als bezoeker mee te nemen. Voor de 3-jarige Yukon zou het weer een extra ervaring zijn, en bovendien zou ze vertrouwd gezelschap voor Ziva zijn. De drukte en overvloed aan indrukken op zo'n show kan overweldigend zijn, met name voor een jonge hond, en dan kan de aanwezigheid van een bekende hond geruststellend werken. Ziva en Yukon kennen elkaar goed van frequente bezoeken. Zo reden we dus op 24 oktober ruim voor zonsopgang met de twee chows in een bench achterin de auto zuidwaarts naar Utrecht. Het was volle maan en grotendeels onbewolkt, en het landschap werd verlicht door het altijd wat mysterieuze maanlicht. Pas later veranderde het licht toen de zon begon op te komen. Na ruim 2½ uur rijden kondigde het navigatie-apparaat aan dat de bestemming bereikt was. Grote parkeerplaatsen die zich steeds verder vulden, en waar uit auto's van allerlei maten honden van allerlei maten tevoorschijn kwamen. Met meer of minder opwinding, net als onze chows: waar zijn we hier, en wat doen al die andere honden hier?Eenmaal binnen op zoek naar de goede keuringsring, en aan een kant ervan de stoeltjes uitgeklapt, tegen een rij lege benches aan. De uitlaatplaats buiten was dichtbij, aan het eind van het gangpad waaraan we zaten. De beide honden dus uitgelaten en daarna even een proefrondje lopen in de nog lege ring. Ik heb Yukon ook een paar rondjes laten lopen en mooi laten staan, ook al zou ze zelf niet gekeurd worden. En vervolgens begon het lange wachten tot de keuring van de chow chows zou beginnen, er waren nog meerdere rassen voor ons in deze ring. Het gangpad waaraan we zaten bleek een druk pad te zijn: het merendeel van de bazen met honden op weg naar en van de uitlaatplaats kwam hier langs, plus nogal wat bezoekers. Vooral van die laatsten kwam vrij veel commentaar voor Yukon en Ziva: 'wat een schatje!'', 'net een beertje!', 'mag ik vragen, wat is dit voor een hond?' (korthaar chow chows zijn in het algemeen niet zo bekend als de langhaar variëteit), 'mag ik een foto nemen?', 'mag ik hen aaien?'Al die mensen en honden die vlak voor hen langs liepen, leverden een overmaat aan indrukken voor beide honden. Opvallend was dat Yukon en Ziva speciale aandacht hadden voor rasgenoten te midden van al deze honden, andere chow chows leken toch een gevoel van herkenning bij hen op te roepen. Ziva vond ook het geluid van omroepen via het luidsprekersysteem, dat weerkaatste in de grote hal, wat overweldigend. Eten en drinken hoefde voor hen dan ook niet, hooguit een enkel slokje water. Zelfs voor geliefde traktaties, bij een van de aanwezige stands gekocht, was nu geen enkele interesseOp een gegeven moment wilde Yukon weer naar buiten. Eenmaal buiten bleek dat ze niets hoefde te doen, maar eigenlijk op zoek wilde naar de auto. Kennelijk had ze het allemaal wel gezien, en wilde weer terug naar huis. Maar dat kon nog niet, dus weer naar binnen.Om beide honden wat rust te geven hebben we hen even een tijdje in een bench gedaan. Ze vonden het hierin een stuk rustiger terwijl ze toch alles in de gaten konden houden. Tegen 3 uur 's middags, tijdens de laatste keuringen van het voorgaande ras, verhuisden we naar een bankje langs de ring. Hierna kwamen eerst de chow chow reuen aan de beurt. Zowel Ziva als Yukon keken aanvankelijk met belangstellig naar deze rasgenoten. Toen besloot Yukon dat achter haar meer gebeurde, en draaide ze zich om om het gebeuren achter ons in de gaten te kunnen houden en lag dus pontificaal met haar staart naar het ringgebeuren.Op dit al late tijdstip waren er meerdere exposanten die klaar waren met showen al bezig met te vertrekken. Vlak voordat Ziva de ring in moest, passeerde vlak achter ons een bench op een karretje met daarin twee honden die opeens fel uitvielen naar onze twee chows. Die schrokken van zo'n onverwachte agressie, en toen Ziva het volgend moment de ring in moest, liep zij dan ook met een neergelaten staart, in plaats van met de staart fier op de rug zoals het een chow betaamt. Toen zij, na het bekijken en betasten door de keurmeester, met haar bazin door de ring moest lopen kwam echter haar zelfvertrouwen weer terug en ging haar staart weer op de rug. Want met je baas lopen is toch leuk? En Ziva heeft van jongs af aan ruime ervaring met lopen en rennen, dus een paar rondjes lopen gaat haar heel gemakkelijk af.En, waar ieder exposant op hoopt, gebeurde: Ziva werd niet alleen de beste in haar klasse, met een 1U en jeugd CAC, maar ook de beste van de teven, met nog een CAC, en 'verloor' alleen van de beste reu voor Best of Breed. Tante Yukon zag dit allemaal goedkeurend aan, vermoedelijk hopend dat dit allemaal zou betekenen dat ook wij spoedig konden vertrekken. Toen we na dit mooie succes van de jonge Ziva nog even een kopje koffie dronken alvorens de lange terugreis te aanvaarden, liepen ook de keurmeester en de ringmeester langs ons, want de keuringen waren afgelopen. Toen ze hoorden dat Yukon de tante van de jonge winnaar was, wilden ze weten waarom deze tante niet was ingeschreven voor de keuring. Waarop ik antwoordde dat Yukon voor mij al een kampioen was (en meer), en dat antwoord begrepen ze.De beide honden waren heel blij weer in de auto te kunnen stappen, en sliepen uitgeput de gehele terugreis.Terwijl de heenreis grotendeels in de maneschijn plaatsvond, verliep de terugreis grotendeels in de zonneschijn. Met in het laatste uur af en toe een passerende bui wat drie maal een fraaie gedeeltelijke regenboog opleverde. We hebben niet gezocht naar het potje goud dat naar verluidt in de grond zit waar de regenboog de grond raakt, want dit mooie show resultaat van Yukon's jonge nichtje was al bonus genoeg.En wat Yukon betreft: die vindt zoals de meeste honden een flinke wandeling buiten nog steeds vele malen leuker dan een tentoonstelling. Renske A. van der Baan.
van Juttersburch.