Na een hondenloze periode van zo'n 25 jaar kwam er in augustus 2005 eindelijk weer een hond in mijn leven. Na uitvoerig onderzoek, in boeken en op hondententoonstellingen en in gesprekken met fokkers, had ik besloten dat het een chow chow zou worden. De enige chow in de kring van mijn familie en vrienden was een rode langhaar chow van een oom die ik als achtjarig kind ontmoet had en waar ik toen weinig aan vond. Maar nu leek het mij een hond die goed bij mijn huidige wensen paste: een hond die zowel gezelschaps- als waakhond was, niet overmatig blafte, weliswaar enigszins eenkennig en onafhankelijk maar gehecht aan de baas, en die rustig was en niet veel beweging nodig had - volgens de beschrijving in de hondenboeken. Ook een hond met een lange geschiedenis, die in het verleden vele nogal verschillende taken had gehad, zoals jachthond - ook op gevaarlijk wild -, trekhond, waakhond op boerderijen en op chinese jonken. Dat de chow hiernaast ook als voedsel voor mensen heeft gediend is vrij algemeen bekend, al is dit voor ons als hedendaagse westerse mensen moeilijk te begrijpen of te aanvaarden.
Verder vond ik de chow, zowel in de boeken als op de tentoonstellingen, een fraaie hond om te zien met een waardige, enigszins mysterieuze uitstraling.

In augustus 2005 deed dus een zwarte korthaar chow puppy, een teefje, haar entree in mijn huis en mijn leven. Ik had haar Samurai genoemd, een naam die het beste leek te passen bij een moeder die Ninjah heet en een halfbroer Shogun. Met haar entree begonnen mijn ervaringen met een ander soort hond dan ik vroeger gewend was toen ik een wetterhoun, bullterrier en boxer had, en ook regelmatig te maken had met labradors en rotweilers. En ontdekte ik dat de beschrijving van de chow chow in hondenboeken in veel opzichten niet van toepassing was op mijn nieuwe metgezel.
Allereerst dat rustig zijn en niet veel beweging nodig hebben: als puppy kreeg zij al snel de bijnaam 'Duracell Doerak' wegens haar onuitputtelijke energie. Uiterst actief, natuurlijk afgewisseld met puppyslaapjes, zeer onderzoekend, onvermoeibaar in het spel met andere honden, en met regelmatig een dol kwartiertje waarbij ze in huis of tuin als een dolle rondracete en ik mijn hart vasthield of dit wel goed af zou lopen. Na haar eerste loopsheid, op de leeftijd van 7½ maand, werd zij dan eindelijk wat rustiger.

En dan wat betreft die eenkennigheid: Samurai heeft zich ontwikkeld tot een sociale hond, die zowel andere honden als andere mensen erg leuk vindt en met beiden graag kennis maakt. Tot verbazing van sommige mensen, waaronder een dierenarts, die voornamelijk afstandelijke chows kennen. Samurai wil liefst alle honden en mensen die ze op onze wandelingen tegenkomt begroeten. En thuis is zij een charmante gastvrouw die bezoekers hartelijk begroet. Ik vermoed echter dat eventuele onwelkome bezoekers op een geheel ander soort ontvangst door haar zouden kunnen rekenen.
De basis van haar sociale gedrag is natuurlijk gelegd door haar fokkers, zowel door de wijze waarop zij de pups min of meer vanaf het moment van hun geboorte socialiseren als door het roedelleven van hun honden, en hun keuze van reuen voor hun nesten. Omdat Samurai bij mij enige hond is, zijn we prompt naar puppycursus gegaan, bij de KC GNON in Emmen, en aansluitend naar de A cursus, de cursus basisgehoorzaamheid. En voor het examen van deze A cursus zijn we zowaar, en nog wel met goede cijfers, geslaagd!

Deze A cursus was voor mij minstens zo leerzaam als voor Samurai. In het verleden had ik ook met mijn boxer gehoorzaamheidstraining gedaan, en aangezien boxers als ras hun baas graag een plezier willen doen - veel 'will to please' hebben, heet dat tegenwoordig - deed die boxer alle commando's vlot. Met een chow echter bleek dit allemaal heel anders te liggen. Samurai's interesse in alle andere honden, in wat er verder allemaal op en rond het veld gebeurde, en in de andere mensen bleek duidelijk groter dan haar will to please haar baas. Groter ook dan haar interesse op die momenten voor haar baas die ze immers het grootste deel van de dag al zag. Enkele ervaringen maakten mij duidelijk dat zij meestal goed begreep wat ik van haar wilde, maar dat er tussen dat begrijpen en het ook doen kennelijk een eigen besluitvorming van haar plaatsvond. Waarvoor ze vaak haar tijd nam en neemt, zich intussen achter het oor krabbend of een imaginaire vlo in haar vacht doodbijtend of haar hoofd omdraaiend om te zien of daar niet toevallig iets interessants gebeurt. En soms volgt ze daarna alsnog mijn commando op, soms ook niet. Ik heb geleerd dat het het belangrijkste is dat ik haar aandacht heb, of opnieuw trek. Die aandachtsoefeningen op cursus bleken dus erg belangrijk. Soms helpen brokjes of stukjes kaas hierbij, maar het is geen hond die alles voor eten of lekkers doet, en zeker niet een uur lang. Ik heb ook geleerd dat ik meer aandacht van haar krijg als we elke dag dingen samen doen, en niet alleen op cursus.
Dus, is zij een gehoorzame hond? Ja en nee. Nee, wat betreft commando's waarvan zij het nut of de pret (pret is bijv. het enthousiast opgevolgde commando 'zoek' voor een sleepspoortje met een penskluifje) niet in ziet of als ze dit commando al enkele keren heeft opgevolgd. Ja in de praktijk: op onze dagelijkse wandelingen, aangelijnd, en in en om huis begrijpt zij goed wat ik van haar vraag en gehoorzaamt ze eigenlijk heel redelijk. Behalve als zij echt iets anders wil, en dan houd ik soms wel en soms geen rekening met haar voorkeur; als baas heb ik immers het laatste woord.

Communicatie van haar kant verloopt voornamelijk geluidsloos. Samurai kijkt mij aan als ze wil dat ik iets doe of wil weten wat ik ergens van vind, en ze lijkt overtuigd dat haar pogen tot telepathische communicatie werkt. Inmiddels heb ik haar al redelijk leren 'lezen' dus haar wijze van communiceren begint inderdaad steeds beter te werken.  Ze gebruikt soms wel een kort jankgeluidje, dat op onze wandelingen meestal betekent dat ze een dier gezien heeft waar ze dolgraag achter aan zou gaan. Zoals een haas of een hert of een wegvliegende reiger, of een kat die net doet of hij Samurai niet ziet maar wel slinks wegsluipt. Een jankje van frustratie dus. Maar jankjes in de tuin tijdens haar loopsheid betekende dat een hoopvolle reu uit de buurt aan de andere kant van de afscheiding heen en weer rende, af en toe zijn poot optillend tegen de beukenhaag; dit klonken meer als lustbeladen jankjes. Zowel van haar als van de reu.

Overigens kan ze wel blaffen, al duurde het weken voor ze dat voor het eerst deed. Een van de eerste keren dat ze 's nachts blafte zat ik meteen rechtop in bed, want ze heeft een indrukwekkend diepe blaf. Ze blaft eigenlijk alleen als het donker is en ze een geluid hoort dat mogelijk op onraad berust. Toen in januari j.l. een klein circus bijna 2 weken schuin tegenover ons was neergestreken vond Samurai het tijger- of leeuwengebrul 's avonds ongewoon en beluisterde het nauwkeurig. Hierom blaffen leek haar niet nodig. En na 2 dagen was het geluid voor haar gewoon geworden, en ingelijfd bij de plattelandsgeluiden hier: koeien, paarden en pony's, geiten en schapen, kippen en hanen, en nu dus ook leeuwen of tijgers.
Toen een aantal weken geleden tegen middernacht bij ons aan de deur gebeld werd, sloeg ze wel aan. Dat hoorde niet op dat uur. En ze had gelijk, de onbekende man die ik kort door de deur heen sprak, heeft kort daarop bij een achterbuurman de schedel ingeslagen. Gelukkig heeft de buurman deze aanval overleefd, zij het na een operatie en verdere behandeling in het ziekenhuis.
Overigens, niet alleen haar blaf is indrukwekkend, ze heeft ook nog een werkelijk angstaanjagend gegrom dat ze bij mogelijk onraad kan laten horen. Dus wat dat betreft klopt de beschrijving in de hondenboeken goed: een chow is een waakhond, en eentje die haar/zijn taak serieus neemt.

Een andere taak die ze serieus opvat, is die van gezelschapshond. Ze controleert zonodig ook hoe ik me voel, zowel lichamelijk als geestelijk. Toen ik deze winter griep had en twee dagen voornamelijk beneden op de bank doorbracht, lag ze deze dagen naast de bank op de grond, met slechts af en toe een korte sanitaire excursie in de tuin. Bovendien onderzocht ze hoe het met me gesteld was door nauwkeurig mijn gezicht en mijn adem te beruiken. Dat leverde de eerste twee dagen een diepe frons op haar voorhoofd op. De tweede dag meende ze dat behandeling nodig was en heeft me meerdere likjes op beide handen gegeven. Of het nu daardoor komt of niet, maar later die dag voelde ik me een stuk beter. Dokter Samurai heeft me de eerste dagen daarna nog wel 's ochtends na het opstaan zorgvuldig beroken maar leek minder bezorgd. Geen frons meer, en ook geen verdere behandeling.

Ik leer nog steeds bij over het gedrag van deze bijzondere hond, de chow. Mijn chow.  Zowel de Nederlandse/FCI indeling: spitzen en oertypen, als de Engelse indeling: utility dogs, kloppen; mijn chow is in wezen zowel een oerhond als een multifunctionele gebruikshond. En onovertroffen gezelschap.

Door Renske A van der Baan

Na het vorige stukje dat ik over mijn korthaar chow Samurai schreef ('Mijn eerste chow') heeft zij weer allerlei nieuwe dingen meegemaakt, die leerzaam waren voor haar, en vaak ook voor mij. Misschien dat deze hondenervaringen ook de lezers van Honds-Allerlei interesseren. Hierbij dan enkele van Samurai's nieuwe belevenissen.

Jachtpassie.
Samurai bezit een sterk jachtinstinct, zoals vele chow chows. Er wordt wel gezegd dat deze jachtpassie bij korthaar chows in het algemeen sterker aanwezig is dan bij langhaar chows. Zij is begonnen, als puppy, met het geconcentreerd jagen op grassprinkhaantjes. Naderhand ging haar jachtinstinct zich uitstrekken naar andere diersoorten, zoals katten, een wegspringend wild hert, af en toe een haas, wegvliegende eenden of casarca's. En onlangs zwaluwen! Tijdens de koude dagen van het afgelopen voorjaar vlogen de zwaluwen vaak laag omdat de muggen - en misschien ook ander zwaluwenvoer - bij koud weer op lage hoogte boven de grond aanwezig zijn. Dus op een van deze koude voorjaarsmorgens ontdekte Samurai deze zwaluwen die laag over de grond van weiland en de onverharde weg waarover wij liepen scheerden. Ze bekeek deze snelle vogels even, en ik kon haar bijna horen denken 'oh, maar die zitten op pakhoogte, daar kan ik wel bij!'. En toen opende ze fanatiek de jacht op deze vogels, met mij aan het andere eind van de lange lijn. Inmiddels hadden de muggen mij ontdekt en haastten deze zich naar mijn nabijheid, achtervolgd door de zwaluwen die in steeds kleinere eclipsen om mij heen gingen vliegen, en op hun beurt weer achtervolgd werden door Samurai. Dit ging allemaal heel snel, dus ik moest snel mee ronddraaien om niet door de lijn omwikkeld te worden. Het zal wel een koddig gezicht geweest zijn, deze snelle dans door zwaluwen, een hond en een baas. Gelukkig bestond, op een enkele buurvrouw na die dit ziende vanuit haar kamer hartelijk moest lachen, het publiek voornamelijk uit Friese merries en hun veulens in een naburig weiland. Het kostte me grote moeite om Samurai weg te krijgen bij de zwaluwen zodat we onze wandeling konden vervolgen.
Hierna heb ik een tijdlang het 'zwaluwenlaantje' gemeden, met name bij koud weer, maar de zwaluwen vlogen ook elders. Het heeft ongeveer twee weken geduurd voordat Samurai over haar zwaluwenpassie heen was. Nu staat zij nog wel stil om hun vluchtgedrag te bestuderen - je weet maar nooit wanneer deze kennis nog eens van pas komt -, maar ze gaat niet meer achter hen aan.
Tamme herten, in een hertenkamp, lijken bij haar geen jachtlust op te wekken. Laatst heeft ze door het hek even neus aan neus kennisgemaakt met een vrouwtjeshert in een nabijgelegen hertenkamp. In de roedel herten liepen 5 jonge hertjes (hertekalfjes?) en waarschijnlijk had dit hert dat naar ons toe kwam dansen de functie van bewaker van de roedel die even kwam kijken wie wij waren en wat wij in het zin hadden.
Een zelfde passie als zij voor jagen heeft heeft zij ook voor spelen met andere honden. Duidelijk is hierbij te zien dat dit spelen niet alleen een sociale functie heeft en door beide honden leuk en spannend gevonden wordt, maar dat het spel ook dient om instinctieve jachttechnieken te oefenen.

Eerste verjaardag.
Half juni jl. werd Samurai een jaar. In het afgelopen jaar was zij gegroeid van een puppy van 420 gram bij de geboorte tot een jonge hond van ruim 23 kilogram. Ik vind het af en toe bijna ongelooflijk zo snel als groei en ontwikkeling gaan bij honden, vergeleken bij ons mensen.
Samurai vierde haar verjaardag op een bijzondere wijze: met het bijwonen van de geboorte van een nest chow puppies bij haar fokkers! Terwijl de moederhond in de stille nachtelijke uren beviel van een viertal puppies, was Samurai met een aantal andere teven achter het hek dat de kamer in tweeën deelde, en stond een groot deel van de tijd met grote ogen achter het hek te kijken naar de werpkist. Wat gebeurde daar allemaal, en wat betekenden die geluiden? Vol interesse rook zij ook aan de doeken met de geur van vruchtwater en van pasgeboren puppies die naar de wasmand werden gebracht, en waaraan de andere honden van de roedel even mochten ruiken zodat ze op de hoogte bleven van wat er gaande was.
En toen de bevalling achter de rug was en 's morgens vroeg moeder en puppies in een schone werpkist lagen, mochten alle honden - en ook Samurai - even aan een van de puppies ruiken om zo de nieuwkomers aan de roedel voor te stellen. Een boeiende belevenis deze bevalling, voor Samurai en ook voor haar baas!

Andere nieuwe indrukken en ervaringen:
Een paar weken geleden maakten we onze wandeling toen Samurai in de verte, op het begin van het stuk land dat 's winters als de ijsbaan van Wapse fungeert, een ongewone activiteit waarnam en zij moest en zou dat wat nader bekijken. Wij zijn er dus naar toe gelopen en Samurai heeft van de kant nauwkeurig gekeken. Een aantal sterke Wapser mannen die achter elkaar een touw vasthielden, steeds sterker achteroverleunend totdat ze bijna plat op hun rug lagen. Niemand riep wat en ze leken geen pijn te hebben dus ze waren niet met z'n allen achterover gevallen. Wat verder naar rechts, aan het andere eind van het touw, was een grote korf met jerrycans of emmers en andere dingen erin de lucht in gegaan. Verder gebeurde er niets spannends dus nadat Samurai dit rustig in zich had opgenomen, konden we weer doorlopen.
Een andere nieuwe ervaring voor haar was een luchtballon die vrij laag overkwam toen zij in onze tuin was. Af en toe ging de gasbrander aan, en je kon de mensen in het mandje in de lucht met elkaar horen praten. Samurai heeft het wel bekeken, maar vond het niet erg bijzonder. Een van de buurhonden kon elk moment met zijn baas langs het hek van de tuin komen lopen, voor de avondwandeling, en dat was eigenlijk spannender.

Een volgende nieuwe ervaring voor haar - en voor mij - zal de cursus agility voor beginners van de KCGNON zijn, waarvoor ik ons heb opgegeven en die over een paar maanden start. Ik ben heel benieuwd hoe zij dat gaat doen, maar verwacht dat zowel zij als ik er in ieder geval weer plezier aan zullen beleven!

Al eerder schreef ik voor Honds Allerlei een stukje over ervaringen met mijn korthaar chow chow teef Samurai ('Mijn eerste chow chow', en 'Samurai's nieuwe belevenissen'). Het is al weer afgelopen herfst dat Samurai in de voetsporen (pootsporen) van haar moeder en grootmoeder trad en de beginnerscursus behendigheid bij de KCGNON ging volgen. Samen met een bruine Labrador, een Tervuerense herder, een beagle, een Cavalier King Charles spaniel, en nog een chow chow - een halfbroer van Samurai. Aangezien de meeste mensen bij behendigheid niet direct aan een chow chow zullen denken, of bij een chow chow aan behendigheid, is het misschien voor de trouwe lezers van dit blad wel interessant om te lezen hoe Samurai het deed op deze cursus. Waarschijnlijk hebben bij de KCGNON meer chow chows cursussen in behendigheid gevolgd dan bij enig andere KC in Nederland.

Wel, het meest bekende beeld van een hond die behendigheid doet is waarschijnlijk dat van een border collie, of andere herdershond, of andere Speedy Gonzales, die in een ijltempo over en door hindernissen raast, af en toe amper merkbaar pauzerend om een rood vlak aan te raken en als een Formule I heupdanseres zich door de paaltjes slingert, hierbij begeleid door een sportieve baas of bazin die ook snel loopt - zij het bij lange na niet zo snel als de hond - en die met simpele handgebaren de volgende hindernis aangeeft. Een waar athletisch schouwspel en een genoegen om te zien.
Dit beeld, moet ik u meedelen, is niet van toepassing op de chow chow. Samurai kan hoge snelheden behalen, zoals zij soms demonstreert tijdens een dol kwartiertje in de tuin - of in de woonkamer - en zoals zij gaarne ook eens zou tonen bij een achtervolging van een hert, haas, kat of ander vluchtend dier in de vrije natuur. Maar behendigheid, nee dat is wat anders. Wegens de afwezigheid van een hert of haas die over de hindernissen achtervolgd moet worden, ziet Samurai niet in waarom zij zich over die hindernissen zou moeten haasten.
Waarom zou je over zo'n horizontaal paaltje springen, als je er ook langs kunt lopen (zoals de baas ook doet) of er onder langs? Wat doet dat paaltje daar eigenlijk? Eerst maar eens aan ruiken. Samurai springt met gemak vanuit stilstand achterin mijn auto, een hoogte van bijna 70 cm. Maar een hindernis van 40 cm? Waarom daar alweer overheen springen, dat heb ik net toch al een keer gedaan omdat je dat zo dringend vroeg?
De tunnel vond ze wel leuk, om daar in rustig tempo doorheen te lopen. Maar leuker nog was de slurf, met name omdat die voor beginnende honden aan het eind door een of twee instructeurs wordt opengehouden. Samurai liep daar in een waardig tempo doorheen om, zodra haar kop uit de slurf was, even te socialiseren met die aardige mensen aan het eind van de slurf. Zij lijkt het slechte manieren te vinden om mensen, zeker mensen die zij kent, zomaar voorbij te stuiven zonder boe of ba. Dit geldt ook op onze dagelijkse wandelingen: zij staat er op om honden en mensen die we tegenkomen te begroeten, en zeker degenen die zij kent.
De opgehangen reddingsband zag Samurai ook voornamelijk als een ontmoetingsplaats met een van de instructeurs die er meestal naast of achter stond. Op uitdrukkelijk verzoek wilde zij er dan wel doorheen springen, maar het was duidelijk dat ze daar eigenlijk de zin niet van in zag.
De schutting en de kattenloop daarentegen vond ze wel boeiend, mogelijk omdat ze bij het hieroverheen gaan een beter uitzicht had op de omgeving. Soms pakte ze uit eigen initiatief op weg naar een andere hindernis even de schutting mee, dus het was duidelijk dat ze dat leuk vond. Voor de schutting moest ze wel even wat vaart maken, maar over de kattenloop liep ze heel bedachtzaam. Toen de instructeur een keer hiervan zei dat ze vond dat Samurai wat bedeesd over de kattenloop liep, draaide Samurai die ik nog niet weer had aangelijnd zich prompt om, en liep van de andere kant weer de kattenloop over als om te zeggen: 'kijk, zo doet een chow dat: bedaard - maar niet bedeesd'.

Samurai heeft twee cursusavonden gemist omdat ze loops was. In de weken daarna heeft ze waarschijnlijk nog een tijd last gehad van haar hormonen, want ze had niet haar gebruikelijke energie en leek minder zin te hebben om de hindernissen te oefenen. Ze had meer zin om te gaan socialiseren met haar halfbroer Shogun en diens bazin (Samurai's fokster) die Samurai allebei goed kent. Dus in plaats van over een hindernis ging ze soms op familiebezoek als ik haar lijn losmaakte en op een hindernis wees: 'hoog!'of 'door!'. Niks hoog of door, Samurai had andere prioriteiten …
Overigens was zij lang niet de enige in onze groep die wel eens ging buurten, de andere honden hadden soms zin in pret en gingen dan gezellig langs bij de tweede groep honden op het veld, die gevorderde behendigheid deden. De Cavalier King Charles ging een keer heel spontaan op bezoek bij de ponies of paarden in een naburig weiland, en bleef de rest van die avond meer geïnteresseerd in socialiseren dan in sport. Geen van de honden echter, ook niet Samurai die zo in wild en wildgeurtjes geïnteresseerd is, maakte gebruik van het los zijn van de lijn om het bos tegenover het oefenveld in te duiken. Kennelijk waren de gebeurtenissen en de honden en mensen op het oefenveld toch boeiender.
Op 30 november '06 had onze groep examen, en alle honden (en bazen) zijn geslaagd! Dit is voor een groot deel te danken aan de geduldige en ondersteunende begeleiding door onze instructeurs in deze cursus. Zowel Samurai als ik hebben deze cursus met plezier gevolgd en er veel geleerd, en mogelijk gaan we een keer  een vervolgcursus doen. In de maand na haar examen zagen we op de dagelijkse wandeling in een stukje bos opeens zo'n 20 of 30 meter van ons vandaan een roedel reeën, 5 of 6 in aantal, wegspringen door het bos: hoog, hoog, door en hoog! Samurai begreep in een klap het doel van haar training in behendigheid, en wilde niets liever dan het geleerde hier meteen in de praktijk te brengen, en dan in het tempo van de chow als jachthond. Maar helaas, nu zij gepassioneerd 'hoog!' en 'door!'wilde, mocht het niet van haar baas.
In Nederland waar je het vlees voor het avondeten bij de slager of in de supermarkt - of bij het Drents Landschap - koopt, heeft Samurai weinig kans om haar talenten als jachthond te ontwikkelen. Daarentegen krijgt ze misschien wel kans om een andere talent, namelijk haar moedertalent, te ontwikkelen indien een voor dit jaar geplande dekking en bevalling slagen. Misschien wordt dit reden tot een stukje over 'Samurai als moeder', later dit jaar …

Een tweede hond?
Samurai, mijn zwarte korthaar chow- chow teef, is in tegenstelling tot wat soms over het karakter van chows wordt gezegd, niet eenkennig maar juist zeer gesteld op het gezelschap van andere mensen en andere honden. Daarom leek het me leuk voor haar om er een hond bij te nemen. Wat voor een hond dan: een hond uit een asiel, een hond (volwassen of puppy) van een ander ras of een hond van hetzelfde ras?
Bij onze ontmoetingen met andere honden lijkt zij geen voorkeur te hebben voor bepaalde rassen (of kleuren) van honden, maar het contact met andere chows gaat haar toch het vanzelfsprekendst af. De keuze viel dus op een tweede chow- chow.

Volgende beslissing: op de wachtlijst komen voor een leuke puppy - liefst korthaar -, of wachten op een herplaats chow, of een puppy van Samurai zelf? Wel, aangezien Samurai zowel wat betreft uiterlijk (ook beoordeeld door keurmeesters van het ras op een aantal clubmatches en shows) als wat betreft karakter een uitstekende chow- chow is, leek deze laatste mogelijkheid eigenlijk de aantrekkelijkste. Toen ze een jaar oud was had ik al HD foto's bij haar laten maken en haar knieën laten beoordelen, en ook die uitslagen waren goed.  

    Plannen maken
Volgende vraag: welke reu? En hoe goede eigenaren te vinden voor de overige puppies in het toekomstige nest? Hiervoor riep ik de hulp in van de fokkers van Samurai die een langdurige ervaring hebben met het fokken van chow- chows, en de bekendheid en contacten hebben om goede plaatsen te vinden voor de overige pups. Samurai zou bij hen bevallen, waarbij ik natuurlijk zelf aanwezig zou zijn, en het nest puppies zou daar ook opgroeien.
De fokkers opperden twee reuen als mogelijke vader voor het nest: een kampioens korthaar chow reu in het buitenland, en een fraaie chow reu die recentelijk niet ver van de fokkers was komen te wonen. Echter, deze laatste reu viel door omstandigheden af. Dus contact gezocht met de eigenaresse van de kampioensreu in Denemarken voor een eventuele dekking door haar reu. Deze eigenaresse is zelf een keurmeester, van o.a. chow- chows, en wilde eerst foto's en de stamboom van Samurai zien. Samurai werd goedgekeurd door de bazin van haar aanstaande …

Volgende vraag: de dekking, wanneer en hoe vaak? Een mogelijkheid is om door middel van herhaalde progesteronbepalingen in het bloed van de teef de meest vruchtbare dagen te vinden, en dan een of tweemaal een dekking te laten gebeuren. Maar aangezien Samurai een gezonde jonge teef is (net nog geen twee jaar toen ze gedekt werd) besloot ik geen bloedtesten te laten doen maar de natuur de kans en de tijd te geven door van de 11e tot de 18e dag met haar in Denemarken te blijven voor herhaalde dekkingen op geleide van de bereidheid hiertoe van haar en van de reu. De eigenaresse van de reu ging akkoord met dit plan.

    Is hij wel vruchtbaar?
De plannen waren klaar, nu was het wachten op de volgende loopsheid van Samurai. Zodra deze begon, de eigenaresse van de reu hiervan op de hoogte gebracht. Zij liet toen een zaadonderzoek bij haar reu doen omdat deze nog niet eerder gedekt had en zijn vruchtbaarheid dus nog niet bewezen was. De Deense dierenarts zei dat het zaad prima was.
Zelf heb ik toen via internet een vakantiehuisje in Denemarken gehuurd, aan de kust en in de buurt van de woonplaats van de reu.

    Op weg naar de reu
Op de 11e dag van de loopsheid vertrokken Samurai en ik 's morgens vroeg met de auto naar Denemarken. Samurai is wel gewend aan meegaan in de auto, maar had nog niet zo'n lange reis gemaakt. De vele uren in haar bench in de auto bleken echter geen probleem voor haar. Maar toen zij bij onze eerste stopplaats langs de Duitse autoweg uit de auto werd gelaten voor een korte wandeling en sanitaire stop, liep zij in verwarring gebracht en wat geagiteerd te zoeken naar bekende luchtjes, met name van de haar bekende reuen uit onze omgeving. Bij haar eerdere loopsheden was al gebleken dat zij na de eerste week grote interesse heeft voor reuen, en dat was ook nu zo. En nu was ze opeens, goed loops, in een geheel onbekende omgeving en waar waren hier de reuen? Zij deed meerdere kleine plasjes, op verschillende plekken, naar mijn idee om zo een geurnet te leggen voor de reuen waarvan ze hoopte dat die hier waren of zouden komen.
Bij onze volgende stopplaatsen leek ze het idee dat we in onbekend gebied waren al te accepteren, maar ook hier markeerde ze nog ijverig.
De reis verliep grotendeels vlot en voorspoedig. Wegwerkzaamheden aan de rondweg rond Hamburg zorgden voor oponthoud, we moesten geruime tijd wachten voor de ferry, en het ophalen van de sleutel van het huisje - in een andere plaats dan het huisje zelf - kostte tijd.
Na aankomst bij het vakantiehuisje onze spullen uitgeladen en direct door naar het huis van de reu, zo'n 15 km verderop. En hier was dan eindelijk een reu! Ze vond hem direct erg aardig, en dit was duidelijk wederzijds.

Omdat noch de eigenaresse van de reu noch ik ervaring had met fokken of dekkingen bij chow- chows, had zij de hulp ingeroepen van Deense ervaren chow- chow fokkers.
Met hun hulp verliepen de dekkingen - om de dag - voorspoedig. De tweede keer wist Samurai al precies achter welke voordeur haar amant woonde, en rende ze daar rechtstreeks op af. Echter, hoe gesteld ze ook op hem was, ze was niet echt monogaam. Op de dagen dat we niet naar haar geliefde gingen, probeerde ze op onze dagelijkse wandelingen ongegeneerd de aandacht te trekken van andere reuen die we tegenkwamen, tot en met een klein Chihuahua reutje in een buurtuin toe. Onnodig om te zeggen dat elk contact met andere reuen haar door mij streng werd ontzegd.
Gelukkig hadden de fokkers mij gewaarschuwd dat Samurai waarschijnlijk weinig tot bijna niets zou eten tijdens de week in het buitenland. Dat was ook zo. Ze at bijna niets en ik ging me hier toch ongerust over maken. Zocht dus in de kleine maar welvoorziene supermarkt in de buurt naar onweerstaanbaar lekker eten voor haar (kip, of vis als tong en panharing) en was blij toen ze daar dan wel wat van wilde eten.

De terugreis, een week later, verliep zonder problemen. Een week na thuiskomst kreeg ik een email van de eigenaresse van de reu die vertelde dat haar hond de dagen na ons vertrek niet zichzelf was: hij had minder zin om te gaan wandelen maar bleef liever thuis alsof hij iemand verwachtte. Ook stond hij de eerste 5 dagen vaak hoopvol bij het tuinhekje naar de aankomende auto's te kijken …

    Zwangerschap?
Hierna was dus het afwachten of Samurai zwanger was of niet. Al voor haar loopsheid had ik besloten om bij haar een zwangerschapsecho te laten maken omdat ik benieuwd was wat je op zo'n echo precies kunt zien. Volgens de dierenarts kon dat het beste gebeuren 25 of 26 dagen na de dekking.
De eerste weken na terugkomst merkte ik subtiele veranderingen bij haar op, die niet aanwezig waren in de periodes na haar eerste twee loopsheden.  Zoals: 1. een lichte zwelling van haar flanken net achter haar ribben; 2. in toenemende mate minder belangstelling voor haar dagelijkse lange wandeling (die o.a. door een bosje met opwindende wildgeuren gaat);
3. in toenemende mate minder belangstelling om met andere honden te spelen; 4. een verandering in eetlust met een groeiende voorkeur voor eiwitrijk eten; en 5. een toegenomen aanhankelijkheid.
Kort voor we naar de dierenarts gingen voor de echo kon ik bij haar in beide flanken een worstvormige verdikking voelen. Bij de echo, 28 dagen na de dekking, waren direct duidelijke vruchtblaasjes zichtbaar. Minstens twee, volgens de dierenarts, maar ze kon niet zeggen hoeveel precies omdat het moeilijk is om met echo-onderzoek het aantal vruchtzakjes juist vast te stellen. Samurai's zwangerschap stond nu dus vast.

Later in de zwangerschap, bij ongeveer 6 weken, hoorde ik een soort klik-klak geluid wanneer Samurai in een licht drafje liep. Haar nagels tegen de straat? Nee, het geluid was er ook op een bospad. Nagels van achterpoot tegen die van de voorpoot, zoals soms bij paarden - met hun hoeven - voorkomt? Ik kon niet zien dat haar achterpoten haar voorpoten raakten bij het lopen. Verder inkorten van de nagels hielp ook niet. De fokkers hadden toen ik hen er telefonisch naar vroeg ook niet direct een verklaring hiervoor. Maar toen Samurai en ik bij hen op bezoek waren en Samurai door de tuin liep, herkenden ze het geluid direct: “de melkfabriek!” De borstklieren zijn zo gezwollen dat de linker en de rechter rij bij het lopen tegen elkaar aan klappen met een klik-klak geluid. Naar de ervaring van de fokkers komt dit voornamelijk voor bij zwangere teven met een groter nest, van 6 of meer.
En inderdaad, Samurai's buik zette steeds meer uit, en je kon duidelijk aan beide kanten puppies voelen schoppen als je je hand op haar buik legde. Dit waren er vast meer dan twee!

    Bevalling
Een week voor de vermoedelijke tijd van de bevalling, 63 dagen na de dekking, verhuisden Samurai en ik naar het huis van de fokkers. Zij zou daar tot 9 weken na de bevalling blijven, de tijd dat de pups naar hun nieuwe eigenaar konden gaan. En ik zelf tot een week na haar bevalling.  Samurai kent de andere chow- chows die daar wonen goed van regelmatige bezoeken dus het inpassen in de roedel was geen enkel probleem.
Kort voor deze verhuizing had Samurai in de tuin een grote en diepe kuil gegraven naast het huis, onder een rhododendron struik. Een veel grotere kuil dan ze ooit tevoren had gegraven, naar mijn idee bedoelt als werpkuil en nest voor haar pups.

Bij de fokkers thuis werd haar temperatuur tweemaal daags gemeten omdat de daling van het progesterongehalte in het bloed van de teef, die voorafgaat aan de bevalling, met een daling van de lichaamstemperatuur gepaard gaat. Binnen 24 uur na de temperatuursdaling beginnen de ontsluitingsweeën van de bevalling.
Ook bij Samurai bleek dit te kloppen. Op 20 juli daalde haar temperatuur met iets meer dan 0,5 º Celsius, en op 21 juli begon haar bevalling. Die avond van 21 juli 2007 wierp zij binnen een periode van 2½ uur vlot 7 pups, bij elke pup die geboren werd een soort oerkreet slakend - waar de rest van de roedel op enige afstand in gespannen stilte naar stond te luisteren. Zij begrepen het wel: er waren weer pups geboren in de roedel!
Zeven gezonde pups, met geboortegewichten tussen 370 en 410 gram, 4 teefjes en 3 reutjes.
Welke van de pups zou ik zelf houden? Onmogelijk om nu al te kiezen, alle zeven waren ze me even lief. Gelukkig had ik enkele weken de tijd om mijn keus te bepalen, en ondertussen kon ik genieten van het zien opgroeien van dit nest puppies van mijn eigen hond Samurai.

Die keuze is inmiddels gemaakt, en wanneer u dit leest is Samurai weer thuis samen met een heel leuke zwarte dochter. Maar dat is misschien een volgend verhaal …