Naschrift moeder dochter
Het gezond verstand van de buurtkatten, dwz. van een van hen, bleek ik toch overschat te hebben.
Het was in de donkere dagen voor kerstmis, medio december, dat ik als gewoonlijk 's ochtends na het opstaan vogelvoer in de vogelhuisjes in de tuin deed voor alle mussen, mezen, vinken, het roodborstje en aanverwanten, en daarna even samen met Samurai en Yukon in de tuin rondliep.
Opeens hoorde ik een kabaal achter me in de tuin. Een eindje achter me stonden mijn beide zwarte chows met de koppen bij elkaar en naar beneden terwijl het moment erna een zwartwit bont dier zich tussen hun koppen omhoog wrong en ervan door ging. Een kat die, vermoedelijk aangelokt door de vele vogeltjes die elke morgen op het vogelvoer af komen, de fout had begaan om overdag een hondentuin binnen te gaan. En die nu, vermoedelijk in zijn paniek, een tweede fout maakte door niet over het hek de tuin uit te vliegen maar de dichtstbijzijnde eik in onze tuin in vloog.
Driemaal is scheepsrecht: de derde fout van de kat was dat hij zo hoog mogelijk deze boom in klom, tot de stam een stammetje van een 4 tot 5 cm doorsnede werd, te dun werd om nog hoger in te klimmen. De kat zat nu op een hoogte van wel 8 of 9 meter, terwijl hij bij de eerste vertakking op zo'n 2 meter hoogte al veilig was geweest voor de honden - en dan bovendien in een veilig moment weer de boom had kunnen afdalen of er uit springen. Ik betwijfelde of de kat vanuit zijn huidige hoogte zelf de boom weer zou kunnen verlaten.
Aan de andere kant heeft de kat natuurlijk enorm geluk gehad dat hij nog leefde. Yukon is erg fel op katten, en ook Samurai ziet katten in principe als prooidieren hoewel ze heeft begrepen dat er ook 'brave katten' zijn wat de zaak voor haar toch wat gecompliceerder maakt. In principe weten ze goed hoe ze een prooi moeten doden, zoals te zien is in hun spel, maar deze instinctieve handelingen hebben ze nog nooit in de praktijk toegepast - en de kat wist te ontkomen voordat een van hen beiden dat uit zou kunnen proberen.
Maar ook Samurai en Yukon hebben geluk gehad want een kat in het nauw kan flink uithalen met zijn nagels, en beide honden bleken bij inspectie ongedeerd te zijn. Wel waren ze natuurlijk opgewonden door deze ontmoeting en renden door de tuin op zoek naar de kat. Neus af en toe over de grond om het spoor te volgen. Dat spoor leidde naar de eik, maar het kwam niet in hen op om de kop in de nek te leggen en de lucht in te kijken. Als de kat op 2 meter hoogte was blijven zitten, hadden ze hem ongetwijfeld wel geroken, maar op de huidige eenzame hoogte van de kat zal zijn geur vermoedelijk niet of nauwelijks de grond hebben bereikt.
Nou ja, niet echt eenzame hoogte want de kat kreeg kort na aankomst in de kale eikenkruin eerst bezoek - in de naastgelegen boomkruin - van een kraai en daarna van een stel eksters die allen dit verschijnsel van kat op grote hoogte wel eens van dichterbij wilden bezichtigen. Naar mijn idee vroegen de eksters zich af of er misschien meer actie in zat dan alleen een bezichtiging want ze kwamen enkele keren terug naar de naburige kruin. De kat zat er op dat moment ook tamelijk ongemakkelijk bij want er stond toen een lichte wind die de boomkruinen deed wiegen. De grote vogels verloren echter hun belangstelling en verdwenen weer.
Na de kat enkele uren de gelegenheid te hebben gegeven om zelf uit de boom te komen door Samurai en Yukon uit de tuin te houden - maar de kat bleef hoog in de boom zitten -, besloot ik te proberen om de eigenaar ervan te achterhalen. Dus buren gebeld. Het derde telefoontje had succes: deze buurvrouw wist om welke kat het ging, kwam even kijken om zeker te zijn en heeft de baas van de kat, B., die aan het werk was via zijn werkgever op de hoogte gebracht van de moeilijke situatie van zijn kat.
Maar werk gaat voor, dus het was pas om 5 uur 's middags toen het al flink begon te schemeren - de kat had toen 8 uren in de boomtop doorgebracht -, dat eigenaar B. met een ingeschoven ladder op de schouder aan kwam lopen. 'Ik kom mijn kat halen', sprak hij, woorden die mij aangenaam in de oren klonken. Samurai en Yukon natuurlijk - geheel tegen hun zin - in huis gelaten en B. en ik de tuin in.
De ladder werd uitgeschoven, tot een lengte van 6 meter, en tegen de eik gezet. Echt stevig stond de ladder niet dus ik heb de ladder stevig vastgehouden terwijl B. eerst de ladder opklom en vervolgens nog enkele meters de boom inklom naar zijn kat, die duidelijk liet merken wel naar beneden te willen maar niet te kunnen. Met zijn kat op zijn schouder daalde B. weer neer, eerst uit de boom tot de ladder en toen de ladder af. Die kat heeft een goede baas!
Dus eind goed, al goed. Samurai en Yukon hebben het laatste spoor van de kat, die toen B. op de grond was aangekomen van zijn schouder sprong en pijlsnel de tuin uit vluchtte, uitvoerig meermalen onderzocht en gekeken of ze hem misschien nog ergens buiten het hek zagen. Tevergeefs.
Waarschijnlijk beseft nu ook deze buurtkat het risico van het betreden van een hondentuin ….
December 2008 Renske A. van der Baan
Het was in de donkere dagen voor kerstmis, medio december, dat ik als gewoonlijk 's ochtends na het opstaan vogelvoer in de vogelhuisjes in de tuin deed voor alle mussen, mezen, vinken, het roodborstje en aanverwanten, en daarna even samen met Samurai en Yukon in de tuin rondliep.
Opeens hoorde ik een kabaal achter me in de tuin. Een eindje achter me stonden mijn beide zwarte chows met de koppen bij elkaar en naar beneden terwijl het moment erna een zwartwit bont dier zich tussen hun koppen omhoog wrong en ervan door ging. Een kat die, vermoedelijk aangelokt door de vele vogeltjes die elke morgen op het vogelvoer af komen, de fout had begaan om overdag een hondentuin binnen te gaan. En die nu, vermoedelijk in zijn paniek, een tweede fout maakte door niet over het hek de tuin uit te vliegen maar de dichtstbijzijnde eik in onze tuin in vloog.
Driemaal is scheepsrecht: de derde fout van de kat was dat hij zo hoog mogelijk deze boom in klom, tot de stam een stammetje van een 4 tot 5 cm doorsnede werd, te dun werd om nog hoger in te klimmen. De kat zat nu op een hoogte van wel 8 of 9 meter, terwijl hij bij de eerste vertakking op zo'n 2 meter hoogte al veilig was geweest voor de honden - en dan bovendien in een veilig moment weer de boom had kunnen afdalen of er uit springen. Ik betwijfelde of de kat vanuit zijn huidige hoogte zelf de boom weer zou kunnen verlaten.
Aan de andere kant heeft de kat natuurlijk enorm geluk gehad dat hij nog leefde. Yukon is erg fel op katten, en ook Samurai ziet katten in principe als prooidieren hoewel ze heeft begrepen dat er ook 'brave katten' zijn wat de zaak voor haar toch wat gecompliceerder maakt. In principe weten ze goed hoe ze een prooi moeten doden, zoals te zien is in hun spel, maar deze instinctieve handelingen hebben ze nog nooit in de praktijk toegepast - en de kat wist te ontkomen voordat een van hen beiden dat uit zou kunnen proberen.
Maar ook Samurai en Yukon hebben geluk gehad want een kat in het nauw kan flink uithalen met zijn nagels, en beide honden bleken bij inspectie ongedeerd te zijn. Wel waren ze natuurlijk opgewonden door deze ontmoeting en renden door de tuin op zoek naar de kat. Neus af en toe over de grond om het spoor te volgen. Dat spoor leidde naar de eik, maar het kwam niet in hen op om de kop in de nek te leggen en de lucht in te kijken. Als de kat op 2 meter hoogte was blijven zitten, hadden ze hem ongetwijfeld wel geroken, maar op de huidige eenzame hoogte van de kat zal zijn geur vermoedelijk niet of nauwelijks de grond hebben bereikt.
Nou ja, niet echt eenzame hoogte want de kat kreeg kort na aankomst in de kale eikenkruin eerst bezoek - in de naastgelegen boomkruin - van een kraai en daarna van een stel eksters die allen dit verschijnsel van kat op grote hoogte wel eens van dichterbij wilden bezichtigen. Naar mijn idee vroegen de eksters zich af of er misschien meer actie in zat dan alleen een bezichtiging want ze kwamen enkele keren terug naar de naburige kruin. De kat zat er op dat moment ook tamelijk ongemakkelijk bij want er stond toen een lichte wind die de boomkruinen deed wiegen. De grote vogels verloren echter hun belangstelling en verdwenen weer.
Na de kat enkele uren de gelegenheid te hebben gegeven om zelf uit de boom te komen door Samurai en Yukon uit de tuin te houden - maar de kat bleef hoog in de boom zitten -, besloot ik te proberen om de eigenaar ervan te achterhalen. Dus buren gebeld. Het derde telefoontje had succes: deze buurvrouw wist om welke kat het ging, kwam even kijken om zeker te zijn en heeft de baas van de kat, B., die aan het werk was via zijn werkgever op de hoogte gebracht van de moeilijke situatie van zijn kat.
Maar werk gaat voor, dus het was pas om 5 uur 's middags toen het al flink begon te schemeren - de kat had toen 8 uren in de boomtop doorgebracht -, dat eigenaar B. met een ingeschoven ladder op de schouder aan kwam lopen. 'Ik kom mijn kat halen', sprak hij, woorden die mij aangenaam in de oren klonken. Samurai en Yukon natuurlijk - geheel tegen hun zin - in huis gelaten en B. en ik de tuin in.
De ladder werd uitgeschoven, tot een lengte van 6 meter, en tegen de eik gezet. Echt stevig stond de ladder niet dus ik heb de ladder stevig vastgehouden terwijl B. eerst de ladder opklom en vervolgens nog enkele meters de boom inklom naar zijn kat, die duidelijk liet merken wel naar beneden te willen maar niet te kunnen. Met zijn kat op zijn schouder daalde B. weer neer, eerst uit de boom tot de ladder en toen de ladder af. Die kat heeft een goede baas!
Dus eind goed, al goed. Samurai en Yukon hebben het laatste spoor van de kat, die toen B. op de grond was aangekomen van zijn schouder sprong en pijlsnel de tuin uit vluchtte, uitvoerig meermalen onderzocht en gekeken of ze hem misschien nog ergens buiten het hek zagen. Tevergeefs.
Waarschijnlijk beseft nu ook deze buurtkat het risico van het betreden van een hondentuin ….
December 2008 Renske A. van der Baan
